Een blog over een echt bestaand bedrijf. Ik vind niets uit van wat hieronder staat. Het bewuste bedrijf zag het voorbije jaar – voor zover ik weet – minstens 6 mensen uitvallen met burn out. De goedkoopste manier om mensen met anciënniteit te ontslaan…
Deze mensen zijn minstens langdurig ziek en vaak zien we dat ze nooit meer terugkeren naar de werkgever of zelfs op de arbeidsmarkt. Een van deze mensen heeft geheugenverlies, een andere veroorzaakte verkeersongevallen en een derde kon zelfs niet gaan afkicken op een geboekte reisbestemming. Te ziek. Te futloos. Hoe erg kan het zijn, vraag je je dan af.
Maar, hoe gaan de verschillende partijen daarmee om? Met dat geheugenverlies, die verkeersongevallen (in privétijd) en die afgezegde reis?

De directie geeft aan dat ze vermoedt dat de persoonlijke draagkracht van deze medewerkers te laag ligt om met de functie-eisen om te gaan. HR sluit zich daarbij aan, als adjunct van de directie, en bekijkt het sollicitatieproces.

De preventieadviseur voelt zich onmachtig en komt zo langzamerhand zelf op de shortlist als het volgende slachtoffer.

De slachtoffers? Die willen niet naar het CPBW stappen. Ze willen het met de leidinggevenden opnemen en uitpraten. Maar net deze leidinggevenden zijn een grote bron van stress. Tja.

De vertrouwenspersoon of preventieadviseur psychosociale aspecten inschakelen? De meesten weten van hun bestaan niet af. En áls ze het al weten, durven ze niet. Te hoge drempel. Beschadigde mensen hebben drempels, daar houden onze procedures onvoldoende rekening mee.

En de sociale partners? Daar hoorde ik alvast de meest hilarische reactie: “Geef ze 5% opslag en die stress valt wel mee.” Het dient gezegd: de meeste afgevaardigden doen hun best, maar deze ene geeft alle onderhandelingsmarge zomaar uit handen. Deze ene boort de hoop en het vertrouwen van de medewerkers de afgrond in. Deze ene wissen we best uit ons geheugen.

Hoe passen we dit het beste aan? Door meer risicoanalyses? Door meer KB’s in de Codex? Als je het mij vraagt, door een wijziging in de kostenstructuur van onze sociale wetgeving. Een langdurig zieke is een kost voor de samenleving, maar een besparing voor de werkgever. De werkgever kan Darwiniaans te werk gaan, voor de prijs van één luttel maandloon. Een werknemer met hoge anciënniteit zó onder druk zetten dat die langdurig uitvalt en finaal nooit meer terugkomt voor de prijs van één maandloon. Het is een koopje. Dát is wat er schort. Verhaal die kosten op de werkgevers in plaats van op de samenleving en je beleidsmarge is er. Life can be easy.
De naam van het bedrijf? Vergeten. Amnesie, weet je wel. Ik heb enkel onthouden dat hun kwartaalcijfers in de lift zitten. Dus zullen ze wel goed bezig zijn…

Pin It on Pinterest