Keelpijn, dempig hoofd, en dan die vermoeidheid…ik geraak er niet door. Het einde van de winter eist zijn tol bij velen. Virussen hier, bacteriën daar, zeker in de kleuterschool. En wat doe je dan?

Te goed om thuis te blijven, want ik zou de zetel snel verlaten om die berg was te plooien die al dagen staat te lonken, of mijn eten klaar te stomen zodat die kinderen straks op tijd hun honger gestild krijgen.

Te slecht om te gaan werken. ‘t Is te zeggen, te slecht om optimaal te functioneren op het werk, voluit te gaan, die 100% rendement te halen.

Moeilijke keuze. Bovendien voerde Konsilo/B-There, “mijn baas”, volgende regel in: geen doktersattest noodzakelijk voor afwezigheid van 1 werkdag en steeds persoonlijke telefonische verwittiging van de ziekte. Zo houdt hij de dialoog open voor bespreking van de ziekteperiode, mogelijk aangepast werk, geplande taken, enz.

Interessant zou je zeggen. Goed idee! Verzuim tegengaan en een vlotte terugkeer verzekeren.

Ware het niet dat mijn schuldgevoel al dusdanig hoog ligt dat ik nog liever doodziek ga werken dan op te bellen om te zeggen dat het me niet gaat die dag. En dat mijn natuurlijke loyaliteit zo groot is dat ik ervan uitga dat half gaan werken toch beter is dan helemaal niet (rendement!).

Ik ben dus de klos. Al twee weken zit ik met aanhoudende hoofdpijn en vermoeidheid die voor eeuwig lijkt geïnstalleerd te zijn.

Misschien toch maar gaan voor dat ziektebriefje en er na 3 dagen doktersadvies vanaf zijn? Of, ik schrijf er een blog over en ga de dialoog met de werkgever aan. Een dialoog vindt hij sowieso belangrijker dan een droog papiertje voor het ziekenfonds…

An Melis

Pin It on Pinterest