Welke paradox? Aan de ene kant kan een werkgever pas na 4 maanden afwezigheid een re-integratietraject opstarten. Aan de andere kant blijkt dat wie meer dan 2-3 maand ziek is veelal “verloren” is… Als dat geen paradox is.

In dit plaatje gaan we natuurlijk voorbij aan het feit dat we helemaal geen vier maanden moeten wachten om contact op te nemen met de afwezige.

Enkel de wetgeving plant dat zaadje van vier maanden in ons hoofd. Net zoals de wetgeving het zaadje van 1 maand (gewaarborgd loon) in ons hoofd plant.

Wie een goed aanwezigheidsbeleid heeft, neemt sowieso reeds vanaf dag 1 regelmatig contact op.

Als je dat doortrekt, kan je ook met een vorm van “triage” werken. Medewerkers die na een maand ziek klaar zijn of open staan voor een aangepaste terugkeer, kunnen best wel met hun leidinggevende, HR of preventieadviseur rond tafel gaan zitten.

In veel gevallen geraak je er informeel wel uit. Het werk wat aanpassen, van team veranderen (soms doet dit wonderen), of… – al dan niet tijdelijk – minder uren gaan werken.

Dat laatste heet “progressieve werkhervatting” en kan via de mutualiteit aangevraagd worden. De werknemer vraagt een formulier aan dat correct door arts en werkgever ingevuld wordt, en we zijn vertrokken.

Dat heeft talloze voordelen. Voor de werknemer blijft het recht op een uitkering bestaan, en voor de werkgever vervalt het gewaarborgd loon bij herval.

Waarom zou je wachten tot het te laat is? Laat je werknemers niet in de steek. Niet in de eerste maand, en zeker ook niet daarna. Wachten tot de vierde maand hoeft niet.

Ps. Informeer je wel over de details van deze en andere mogelijkheden. In sommige cases heb je ook een arbeidsgeneesheer nodig. En er zijn bijkomende formaliteiten bij progressieve werkhervatting. Maar dat kon je natuurlijk al raden.

Pin It on Pinterest