Life events die het leven bepalen tussen pakweg je 25ste en je 40ste verjaardag. In diezelfde tijd wordt van je verwacht dat je ook je loopbaan vormt geeft. In alle eerlijkheid? Het was voor mij kiezen tussen nog wat tijd om te sporten, uit te gaan, … of loopbaan… of echtscheiding.

Nu de kinderen “uit de pampers” zijn, en het huis quasi afbetaald is, heb ik eindelijk wat meer tijd over die ik onder meer aan de loopbaan spendeer. Ik ben nu 47 en investeer meer in werk dan op mijn 27ste. Dat is de realiteit.

Het leven is ook flexibeler voor me. Ik stuur een SMS naar de kinderen dat ik later zal zijn en dat zij mogen koken voor mij. Dat moet je eens proberen met een onthaalmoeder of de opvang van de kleuterschool.

En dus. Dus heb ik tijd om bijvoorbeeld de voorbije zondag de marathon van Antwerpen te lopen op mijn 47ste.  Wat eigenlijk niet zou mogen als ik velen geloof.

Ik werk fulltime, ben 45+ en voldoe aan quasi alle “criteria” voor “zwaar beroep”…

In het debat over “oudere werknemers” zou ik nu dus “kapot”, “uitgezogen”, “op” moeten zijn. En zou ik aan de jongere garde (25- tot 40-jarigen) moeten vragen om zich flexibel voor me op te stellen.

Ik zou geen weekendwerk, shifts of fulltime meer aankunnen. En dus zou ik van de jongere garde, naast de zorg voor huis-tuin-kids-relatie, ook extra inspanningen moeten vragen om mijn oude dag op te vangen.

Ten eerste vind ik dat een belediging. Ik ben niet “op”, “kapot”, … en diets meer. Ik ben in de fleur van mijn leven. Ik ben blij dat ik een herwonnen vrijheid heb nu de kinderen zelf kunnen experimenteren in de keuken (het slagveld opruimen blijft voorlopig nog voor de ouders). Ik ben blij dat de gezinswoning veilig gesteld is. Ik ben blij dat ik via ervaring efficiënt kan werken. Ik ben blij dat ik überhaupt kan werken. Noem me geen halfzieke, noem me geen kneusje dat extra dagen verlof en andere privileges nodig heeft. Ik wil meedoen als volwaardige speler.

Ten tweede vind ik het egoïstisch. De jongere garde doet alles om het kopje boven water te houden. Vaak liggen ze ’s nachts wakker met een ziek kind of een baby die tanden krijgt. En dan zou ik het recht opeisen om de makkelijke shifts te krijgen. Om minder flexibiliteit te geven aan hen die het nodig hebben. No way. Zo zit ik niet in elkaar.

Ten derde, tenslotte, ik geniet van de flexibiliteit. Door afwijkende shifts of uren te kunnen gebruiken, creëer ik ook quality time voor mezelf. Als je vroeger begint, kun je vroeger stoppen. Als je later begint, kun je wat uitslapen. Flexibiliteit is een stuk rustgevender dan nine-to-five.

Conclusie? Moet je nog werk maken van een actieplan voor de oudere werknemer in het kader van CAO104? Ga dan voor het versterken van de jongere garde met behulp van de energie, flexibiliteit en ervaring van de oudere medewerker die terug geniet van een herwonnen vrijheid… na het overleven van de moeilijkste decennia uit zijn leven…

Pin It on Pinterest