Er zijn, wat mij betreft, geen zware beroepen. Ik volg Paul Van Bendegem (De Morgen, 25/5/18) als hij stelt dat geen enkel beroep permanent zwaar is. Taken of momentopnames kunnen zwaar zijn, een beroep is dat niet.

Beroepen kunnen volgens Paul heel erg nuttig zijn. Brandweer, politie, verpleegkundigen, … om er maar een paar te noemen. En deze nuttige beroepen moeten we respecteren.

Verworven rechten doen net het omgekeerde. Deze respecteren hén niet. Verworven rechten zetten de rest van de werkende bevolking op tegen deze heel erg te respecteren beroepen. Een barman of schrijnwerker leest dat vakbonden staken, om mensen met een te respecteren beroep vroeger dan zijzelf op pensioen te laten gaan.

Dat krijg je aan die barman met zijn weekend- en nachtwerk vol sociale stress van zatteriken niet uitgelegd. Dat krijg je aan de schrijnwerker die dag in dag uit met gevaarlijke machines in het stof en lawaai werkt, niet uitgelegd. Dat krijg je aan niemand uitgelegd.

Je haalt er enkel en alleen het respect voor leerkrachten en andere respectvolle beroepen mee naar beneden. Je polariseert discussies. En in plaats van een sereen debat, politiseer je elk debat.

Als je levensverwachting 80 jaar is, is er echt niets oneervols aan om tot je 65ste of zelfs je 67ste mee onze samenleving op te bouwen. Om een steentje bij te dragen aan het functioneren van de beste samenleving ooit in de geschiedenis van de mensheid en ze te helpen overleven in moeilijkere momenten. Dat is uiterst eervol en verdient respect.

Verworven rechten en versteende visies doen dat niet. Dáár knelt het schoentje. Ze nemen respect voor heel respectvolle beroepen weg.

Natuurlijk sturen we geen zestigjarige brandweerman ’s nachts om drie uur een brandend huis binnen. Die taak geven we aan een jongere collega.

En die 63-jarige kleuterjuf? Die mag van mij gerust de schoolreizen voor de lagere school organiseren. Of een jongere juf assisteren in het kader van het M-decreet. Of anderstalige kleuters individueel begeleiden. Taken opnemen die nu blijven liggen.

Minder zware taken, en ook minder uren per week. Dat spreekt. Maar vol energie actief mee opbouwend.

Zouden we zo de schaarse middelen in onze samenleving niet beter inzetten? Zouden deze middelen op die manier niet beter en duurzamer besteed zijn dan door gezonde mensen verplicht thuis te zetten op hun 60ste?

Zou het zelfwaardegevoel van die kleuterjuf of die brandweerman er niet stukken op vooruit gaan als ze volgens eigen kunnen mee mogen blijven bijdragen aan de samenleving waar ze deel van uitmaken?

Misschien moeten we allen staken om langer te mogen werken. Omdat we fier zijn op wat we gezamenlijk de voorbije 70 jaar gerealiseerd hebben. Staken omdat we taken zien liggen die nu blijven liggen en dat we die graag zouden opnemen in onze laatste professionele fase. Uit solidariteit.

Pin It on Pinterest